Start het album
...
onder de maan
leerde ik je kennen
en onder de sterren
liet ik je gaan
als ik het ondenkbare doe
en je laat gaan
nee zeg dan niet dat
je van me houdt
zeg dan niet dat
je nog van me houdt
ik gaf je de sterren
jij me de maan
was ik het waard
alle tranen
zou je het nog eens doen
ik liet je gaan
Dit liedje was het begin in het album, het is een gevangen performance op 21 december in de avond, nadat er iets heel belangrijks was gebeurd. Het was de start van het album.

Het lied is geschreven eind september, en zat al die tijd in me gepropt. Het eruit laten was een verademing,

nu ik mijn kast van jouw spullen ontdaan heb
heb ik eindelijk een plank vrij
zonder twijfelen stopte ik jouw spullen in een tas
en begon ik ijverig met het vullen van die lege plank

Het werd een stapel oude kleding
en wat boeken met jouw naam erop
die ik van uitpuilende lades verzamelde
en haastig op die lege plank legde

ik kijk ernaar en ik vraag me af
wat je met mijn plank spullen hebt gedaan
zijn ze al in een tas geprotp
of klamp je je eraan vast
en ruik je er stiekem aan

dan kijk ik naar die tas met jouw plank spullen
die ik toen aarzelend in een hoek legde
en besef ik me
dat ik die daar voorlopig nog liever even laat liggen

instrumentaal
over toen ik me realiseerde wat ik al veel eerder had moeten realiseren
oh lief, slaap je al?
en lief, ben je er al?
in de wolken
in de wolken

en waar, droom je van?
ja lief, waar droom je van?
van ons, aan het water
van ons, aan het water

dus slaap zacht mijn lief
en vlieg rustig door de wolken
dus slaap zacht mijn lief
en tel alle schaapjes voor me
ja tel alle schaapjes voor me

en lief, slaap je wel?
of kom je om van verdriet?
dat ik je heb aangedaan

en lief, ben je ook alleen?
en lief, droom je ook alleen?

of zijn we samen, in de wolken
in de wolken, zijn we samen
zijn we samen,

dus slaap zacht mijn lief
en vlieg rustig door de wolken
dus slaap zacht mijn lief
en vlieg rustig door de wolken
ik hoop dat de wolken lief zijn
ik hoop dat de wolken lief zijn

ja slaap zacht mijn lief
ik hoop dat je weet dat je bij me bent
ik hoop dat je weet dat je bij me bent
ik hoop dat je weet dat je bij me bent
ik hoop dat je weet dat je bij me bent
ik hoop dat je weet dat je bij me bent

in de nacht
voelt verdriet
altijd
anders.
het laait op,
het kruipt niet
het schreeuwt,
het huilt niet.


ik hoop dat
elke nacht
je vrede brengen mag

de oude tekst die niet sprak:
voor ik vergeten ben
hoe het was om van je te houden
het warme gevoel
als je me aanstaarde
hoe de aarde zweeg
als je me aanraakte
hoe ik precies wist
welke woorden je zacht maakten

krampachtig klamp ik me vast
aan alles dat niet meer is
want zelfs jij bent nu een herrinering

je ogen die ik duizend nachten liefhad
jouw hoofd die precies tussen mijn schouders pastte
jouw rechterhand die altijd mijn linker vond
je stem en hoe die klonk toen je van me hield

dus voor ik vergeten ben
hoe het was om van je te houden
print ik alle herinneringen uit
en hang ik ze aan mijn muren

hoe we al onze eerste keren hadden samen
hoe we stiekem plannen maakten voor later
hoe ik je vroeg die dag aan het water
hoe ik je voor het eerst groette
en hoe ik dat voor het laatst deed

de nieuwe tekst:
voor ik vergeten ben hoe het was om van je te houden
de stoeltjes in de sprinter zijn blauw
zo blauw als het water en bosbessen en de nacht
ik weet het zo zeker als dat twee meer is dan voorheen,
en dat samen beter is dan alleen
ik zou er mijn leven op wedden,
dat de stoeltjes in de sprinter blauw zijn
ze zijn immers koud en rustig,
en ze zullen me altijd doen denken aan die ogen van jou
en wie kan mijn ongelijk bewijzen?
want iedereen is zo zeker van hun blauw
wie kan mij vertellen dat mijn blauw
niet hetzelfde is als die van jou
want jouw blauw is tioch ook zo koud als de nacht
en het doet jou toch ook denken aan hoe we daar samen lagen
rillend en lachend aan de rand van het water
en hoe jij je armen heen en weer slingerde om weer wat geboel te krijgen in die handen van zijde
want mijn blauw was de kleur van jou
het was de kleur die je het liefst droeg
de kleur van je ogen, de kleur van je handen, de kleur van je ziel
ook op die donkere dag aan het water was het de kleur die jij droeg
toen ik je vraagde wat ik nooit meer iemand zou vragen
en ik je vroeg om net zoveel van mij te zijn als ik van jou
nu blijkt dat blauw niet meer de kleur voor mij is
moet ik opnieuw leren om van groen te houden
want groen is de kleur van vergankelijkheid en eenvoud
het is de kleur van miljoenen blaadjes die vreedzaam
in de wind waaien, en van een moment van orde in de chaos
de kleur van verbinding eneenzaamheid
het was de kleur die van mij was
en nu blijkt dat groen niet meer de kleur van jou is
zal jij jezelf moeten vinden in het water
en zal ik moeten leren om van mezelf te houden
via de treinstoeltjes en de sterren in de nacht zal ik met je praten
zoals toen we het groen op gingen zoeken
en we lagen te rillen aan het water
dus voorlopig huil ik naar de maan
om de ogen die ik duizend nachten liefhad
om de naam die op mijn tong kleven zal
om de shouders die naar je hoofd waren gevormd
en om de liefde die ik dacht dat ik het nooit hebben zou
ongetwijfeld wordt groen
ooit weer de kleur voor mij
maar blauw zal altijd blauw zal altijd de kleur blijven van jou blauw zal altijd de kleur blijven van jou blauw zal altijd de kleur de kleur blijven van jou blauw zal altijd de kleur blijven van jou blauw zal altijd de kleur blijven van jou blauw zal altijd de kleur blijven van jou blauw zal altijd de kleur blijven van jou blauw zal altijd de kleur de kleur blijven van jou blauw zal altijd de kleur blijven van jou blauw zal altijd de kleur blijven van
jou blauw zal altijd de kleur blijven van jou blauw zal altijd de kleur blijven van jou blauw zal altijd de kleur de kleur blijven van jou blauw zal altijd de kleur blijven van jou blauw zal altijd de kleur blijven van jou blauw zal altijd de kleur blijven van jou blauw zal altijd de kleur blijven van jou blauw zal altijd de kleur de kleur blijven van jou blauw zal altijd de kleur blijven van jou blauw zal altijd de kleur blijven van jou blauw zal altijd de kleur blijven van jou blauw zal altijd de kleur blijven van jou blauw zal altijd de
kleur de kleur blijven van jou blauw zal altijd de kleur blijven van jou blauw zal altijd de kleur blijven van jou blauw zal altijd de kleur blijven van jou blauw zal altijd de kleur blijven van jou blauw zal altijd de kleur de kleur blijven van jou blauw zal altijd de kleur blijven van jou blauw zal altijd de kleur blijven van jou blauw zal altijd de kleur blijven van jou blauw zal altijd de kleur blijven van jou blauw zal altijd de
zal ik het ooit nog voelen?
zal ik het ooit nog voelen?
en zal ik het dan weten?
als ik het ooit nog voel?

en wat denk je als je mij ziet?
als ik beter ben
en komt er ooit een dag
dat jij ook beter bent
was ik het waard?
alle opgedroogde tranen

en wat denk ik als ik jou zie
als je beter bent
als je met een ander bent

waren wij het waard?
alle opgedroogde tranen
komt er ooit een dag?
dat je beter bent?
en komt er ooit een dag
dat ik ook beter ben?

komt er ooit een dag?
dat we samen beter zijn
komt er ooit een dag?
dat we samen beter zijn
dat we samen vliegen
als we samen beter zijn
als we samen beter zijn
als we samen beter zijn
het laatste opgenomen, zo lang als het kon uitgesteld ik wist dat dit het einde zou zijn en door hieraan te
blijven werken zou ik het nooit kunnen loslaten en dat voelde wel fijn maar dat hoeft helemaal niet
want liefde kent geen einde
als een cirkel
zonder einde
zonder begin
ergens
ben jij
ben ik
waren wij
blijven wij.
van hoe het steeds minder moeilijk werd
van hoe de lente terugkwam
van hoe ik de winter achter me liet
van hoe de dagen zonniger werden
van hoe een cirkel nooit is afgerond
het ergste verdriet is geweest
het veranderde in liefde
het veranderde in melancholie
in een vreedzaam verlies
het veranderde in dankbaarheid
in hoop
Ik ben een vis
op het droge
ik spartel rond
in je ogen
ik kijk je aan
alle tranen
was ik het waard?
alle tranen

ik ben een vis
op het droge
in de wolken
zijn we samen
in de wolken
zijn we samen

jij bent een vis
op het droge
in het water
zijn we samen
in het water
zijn we samen

een gevangen improvisatie
tussen de liedjes door

opgenomen om niet te vergeten
en toen gebleven

op 3-1-26
het was onwenning
een vis op het droge te zijn
ik was vergeten wat groen was
em waar blauw begon

langzaam kwam ik erachter
dat ik nu geen vis ben
wellicht vroeger

wellicht was ik onderweg
nu nog steeds
maar nu als wolk hoop ik
dat jij ook vrij bent

het was onwennig een vis op het droge te zijn ik was vergeten wat groen was en waar blauw begon langzaam kwam ik erachter dat ik nu geen vis ben wellicht vroeger wellicht was ik onderweg nu nog steeds, maar nu als wolk hoop ik dat jij ook vrij bent
terug stop pauzeer verder